Τα φυλλώματα, σαν μαγεμένα βλέφαρα, καλύπτουν τις σπαθιές του πρωινού Φοίβου ή ανατριχιάζουν από τα ψιθυρίσματα των ρυακιών την ώρα που ο δίσκος του, ντυμένος τα χρώματα της ίριδας, γέρνει απαλά στα δυτικά της Όθρυος. Αυτή την ώρα νιώθεις πόσο αγαπήθηκες από τους παγανούς Θεούς και πόσο ευλογήθηκες απ την Εστία. Όλα τα σκόρπια κομμάτια της ζωής σου μαζεύονται, σαν μέσα στην φλούδα ενός ώριμου Λεχωνίτικου λωτού και μένει κυρίαρχη αυτή η στιγμή, να γεμίζει την ύπαρξη σου.

Ανοίγοντας το παράθυρο σου στο Πήλιο, αρχίζεις το ταξίδι.
Αρχίζεις το σεργιάνι στο όνειρο.
Σ ένα όνειρο που γεμίζει απαλά τις φλέβες σου με μια ανάσα αγνής ζωής.

Ο αχός από τα πέταλα στα γειτονικά καλντερίμια ολοένα και μακραίνει κι οι φωνές γίνονται ψίθυροι του Εσπερινού μαζί με την αντανάκλαση του περιπλανώμενου Αποσπερίτη.

Κείμενα Βολιώτης Άρης από το βιβλίο του «Πήλιο Φίλεμα Θεού»